Tuesday 2 September
SITE NAVIGATOR
Home (Public)
    Patient Info (NED)
SITE MAP
Browse the UROlog website

INFO SUPPORTED BY
     OUR SPONSORS
Prostaat, De Meest Gestelde Vragen Alles wat U altijd al over de prostaat wilde weten
Heldere antwoorden op veelgestelde vragen
Geschreven door UROlog redacteur en uroloog Joop Noordzij
Bestel het boek via bol.com
E-MAIL UROLOG
HONcode accreditation seal. We comply with the HONcode standard for health trust worthy information: verify here.
 
 

Patiënten informatie: PENIS

URO SPECIAL. Special pages for special problems. Information on frequent urological problems. Impotence - Interstitial Cystitis - Vasectomy Reversal   NIER. Een inleiding over de vorm, ligging en grootte van de nieren en hun functie in het dagelijks leven van een mens. Over wat er mis kan gaan en hoe je daar achter komt. En wat er aan gedaan kan worden natuurlijk.   BLAAS. Waar zit-ie en waar dient-ie voor. Geeft de blaas weleens problemen en, zo ja, wat voor problemen dan wel. Wat voor onderzoek kun je doen. Welke oplossingen zijn er voor handen als de blaas niet goed functioneert.   PROSTAAT. Een, vooral voor ouderen, tot de verbeelding sprekend orgaan, waarvan velen echter niet weten waarvoor het dient of waar het precies in het lichaam is gelokaliseerd. Hoe kom je er achter of de prostaat het 'niet goed doet' of wellicht zelfs 'in de weg zit'. Hoe kunnen problemen worden opgelost. Inclusief een zelf-test om plasproblemen te kunnen inschatten.   PENIS. Een, vooral voor jongeren tot de verbeelding sprekend orgaan, waarvan velen wel weten waarvoor het dient en waar het te vinden is. Wat een flink aantal mensen niet weten is hoe het (hij) werkt en wat de mogelijkheden zijn als het (hij) niet werkt.   TESTIKEL. Evenals de nieren een dubbel uitgevoerd orgaan dat twee functies in zich verenigt. Wat kan er mis gaan, en hoe kunnen we dat oplossen. Hoe kun je de functie testen.   UROLOGIE. Wat is een uroloog eigenlijk voor iemand, wat doet hij/zij. Welk stuk van het lichaam behoort tot het 'gebied' van het specialisme urologie. Tevens de plaats voor de verantwoording van de Urologie Pagina.   Patiënten-INFORMATIE. PatiŽnt-informatie betreffende verschillende urologische onderzoeken en behandelingen. 'Wat gebeurt er met me' en 'Hoe gaan ze het doen'.   Patiënten VERENIGINGEN. Adressen van de verschillende patiŽnt verenigingen in Nederland op het gebied van urologie. UROPANEL. Vragen stellen aan het urologie panel.

Penis

Top OMHOOG OMLAAG

Anatomie

PENIS
Hoewel de penis (piemel, pik, lul, Latijn: penis, hanger) een tamelijk alledaags orgaan is (voor tenminste 50% van de bevolking), is het verbazingwekkend hoe weinig sommige mensen van dit lichaamsdeel afweten.
Bij sommige dieren is de penis voorzien van een botje, maar bij de mens is dit niet zo. In volwassen toestand is de penis zo'n 4 tot 8 centimeter lang, alhoewel dit van dag tot dag nog wel eens kan wisselen. Onder invloed van koude kan de penis zich grotendeels in het vetweefsel van de buikhuid terugtrekken, en bij mensen met veel vetweefsel op deze plek kan de penis sowieso korter lijken. Over het algemeen is er weinig variatie in de 'echte' lengte van de penis, die erfelijk bepaald is; bij sommige rassen is-ie wat groter, bij andere wat kleiner. In erectie varieërt de lengte ongeveer tussen de 15 en 20 centimeter.

In de penis bevinden zich grofweg drie structuren: de plasbuis en twee zwellichamen.

  • De plasbuis, met een vrij dikke, sponsachtige cilinder eromheen, bevindt zich aan de onderkant. De plasbuis dient uiteraard om de urine af te voeren naar buiten, maar eigenlijk alleen een buis als er urine door stroomt; erna zorgt het elastiek in de wand van de buis ervoor dat-ie dicht valt. De buis eindigt op de eikel van de penis. De huid van de eikel is heel gevoelig en wordt normaliter beschermd door de voorhuid, die daar als een soort beschermingshoesje omheen ligt. De voorhuid is gemakkelijk naar achteren te schuiven, hoewel dat op de kinderleeftijd nog wel eens moeilijk kan zijn. Om het schuiven wat te vergemakkelijken wordt er door kleine kliertjes een kleine hoeveelheid talg ('smeermiddel') afgescheiden. Indien dat zich ophoopt, bijvoorbeeld als de voorhuid niet goed terug te schuiven is of bij matige hygïene, is e.e.a. zichtbaar als smegma. Aan de onderzijde van de voorhuid bevindt zich een riempje (Latijn: frenulum) dat vanaf de voorhuid in de richting van de uitgang van de plasbuis loopt; de functie van dit riempje is onduidelijk, maar soms kan het tijdens erectie pijnklachten geven doordat het te kort is.

  • De zwellichamen, lange cilindervormige structuren, aan de bovenkant. In deze cilinders bevindt zich bloed. Tijdens een erectie neemt de bloedtoevoer toe, en de afvoer af, zodat de cilinders pral gespannen raken en zich oprichten. Denk maar aan zo'n opgeblazen lang ballonnetje. Voor een goede bloedtoevoer lopen er diverse bloedvaten naar de zwellichamen toe, terwijl een netwerk van kleine zenuwtjes ervoor zorgt dat tijdens een erectie de juiste bloedvaten open en dicht gaan. Omdat zich in de penis geen vaste (bot-)structuur bevindt om e.e.a. stevigheid te geven, is de penis met enkele stevige stukjes bindweefsel vastgemaakt aan het schaambeen, zodat de penis in erectie meestal iets omhoog gericht is en enigszins stabiel is.

Top OMHOOG OMLAAG

Functie

Zoals bekend heeft de penis twee functies:

  • Plassen. Dit is een relatief simpele, rechttoe, rechtaan functie, waarbij de penis niet meer is dan een verlengstuk van de plasbuis, die het mogelijk maakt om gemakkelijk en op elke gewenste plek urine te lozen. Bij vrouwen ligt dit iets moeilijker; zij moeten een plekje zoeken waar ze kunnen zitten.
     
  • Sexualiteit. Simpel gezegd: een penis in erectie (een stijve penis dus) kan de mogelijkheid geven tot een prettig tijdverdrijf. Zo'n erectie is nog een vrij ingewikkeld gebeuren, dat nog niet geheel is opgehelderd. Voor een adequate erectie moet aan een drietal voorwaarden worden voldaan:

    1. er moet een zeker lustgevoel zijn (Latijn: libido)
       
    2. er moet een goede bloedtoevoer en -afvoer naar de penis zijn
       
    3. de besturing van één en ander, de zenuwvoorziening, moet in orde zijn

    In principe geschiedt het krijgen en onderhouden van een erectie volautomatisch. Dit wordt geregeld vanuit het ruggemerg. Natuurlijk kan de eigenaar van de penis e.e.a. wel beïnvloeden, maar dat kan slechts tot op zekere hoogte, bijvoorbeeld door ergens wel of juist niet aan te denken (pornofilms). Het effect is beperkt tot wel of geen erectie; een beetje erectie willen krijgen is nogal moeilijk. Dat een erectie eigenlijk automatisch via het ruggemerg verloopt is te testen door het gebruik van een vibrator. Door de trillingen van het apparaat worden zenuwvezeltjes in de eikel geprikkeld die vervolgens via een reflex van het ruggemerg (net zoals het tikje op de kniepees de spieren in het bovenbeen laat samentrekken) een erectie veroorzaken. De 'erectiezenuwen' die vanuit het ruggemerg naar de penis lopen zorgen door verhoging van de bloedstroom naar de penis en een vermindering van de bloedafvoer ervoor dat de zwellichamen in de penis met bloed worden 'opgeblazen' zodat de penis overeind komt.
    Als er geen lustgevoel is, of geen goede bloedtoevoer, of als de zenuwtjes naar de penis defect zijn, dan treedt er geen of te weinig erectie op.
     
  • Voortplanting. Evolutie-technisch gesproken blijkt een erectie tevens een goede methode te zijn om het zaad van de man bij de eicel van de vrouw te krijgen. Op het moment van een zaadlozing (Latijn: ejaculatie) wordt ter hoogte van de prostaat een hoeveelheid sperma (prostaatvocht + zaadcellen) in de plasbuis gespoten, dat vervolgens via spierbewegingen in de wand van de plasbuis naar buiten, richting eicel, wordt gespoten; om te voorkomen dat het zaad 'de verkeerde kant' uitgaat (naar de blaas toe, hetgeen veel dichterbij is) wordt op hetzelfde moment middels een klein afsluitspiertje de blaas afgesloten - daarom kan er op dat moment ook geen urine uit de blaas komen. Het klaarkomen heet niet voor niets zo: volgens moeder natuur is met de zaadlozing het doel bereikt en een erectie is dus niet meer nodig.

Top OMHOOG OMLAAG

Ziekten en Klachten

Ziekten van de penis kunnen in een aantal groepen worden verdeeld:

  • Het plassen.
    Er kan bijvoorbeeld sprake zijn van een infectie van de plasbuis, die overigens nogal eens samen gaat met een infectie van de prostaat (prostatitis). E.e.a. gaat gepaard met branderigheid tijdens het plassen en, als er ook een blaasontsteking in het spel is, vaak plassen. Soms kan er sprake zijn van een geslachtsziekte, zoals de gonorroe ('druiper') of een infectie met de Chlamydia bacterie, maar meestal is het 'gewoon' een ontsteking met huis-, tuin- en keukenbacteriën als (eigen) darmbacteriën.
    Ook kan er sprake zijn van een vernauwing van de plasbuis, bijvoorbeeld als gevolg van een vroegere infectie, waardoor het plassen moeilijker gaat en de straal urine slapper wordt.
    Een ander plasprobleem kan optreden door een aangeboren afwijking, waarbij de plasbuis niet precies op de top van de eikel eindigt, maar al daarvoor, aan de onderkant van de penis, ophoudt. Dit komt relatief vaak voor en hoeft niet altijd tot problemen te leiden; meestal is het eerder een esthetisch probleem, dat tegenwoordig snel na de geboorte wordt ontdekt en vaak operatief hersteld op verzoek van de ouders die uiteraard hun zoon er graag zo normaal mogelijk eruit willen laten zien. Over het algemeen geven dergelijke 'natuurlijke variaties', voor zover de uitgang van de plasbuis niet al te ver van de normale plaats is gelegen, echter op volwassen leeftijd weinig problemen. Een enkele keer kan e.e.a. echter toch leiden tot een vernauwing van de opening van de plasbuis.
     
  • Ook de voorhuid, die normaliter zo ruim is dat-ie gemakkelijk terug over de eikel te schuiven is kan soms, ook al weer door eerdere ontstekingen op die plaats, zo nauw zijn dat het plassen erdoor wordt bemoeilijkt. Een voorhuid die niet gemakkelijk over de eikel is terug te schuiven is vernauwd (Latijn: phimosis); dit komt nog al eens voor op zeer jonge leeftijd, maar dan zal in de meeste gevallen de voorhuid later nog kunnen groeien, zodat e.e.a. vanzelf weer goed komt - pas wanneer het plassen erdoor wordt bemoeilijkt of er infecties optreden hoeft er wat aan te worden gedaan. Juist doordat de voorhuid niet goed terug te schuiven is, en de eikel eronder dus niet meer goed schoon te maken is, kan zich eronder smegma ophopen, dat weer nieuwe infecties en verdere vernauwingen in de hand werkt. Voorts is het zo dat de eikel tijdens een erectie automatisch wordt ontbloot, doordat de voorhuid door de toenemende lengte van de penis terug schuift. Als dat niet kan doordat de voorhuid te nauw is dan kan een erectie daardoor pijnlijk zijn.
    Aan de onderkant van de eikel loopt een klein riempje naar de voorhuid toe; dit riempje is soms wat te kort bemeten en kan soms tijdens een geslachtsgemeenschap (nogal eens de eerste) inscheuren. Dit bloedt nogal en leidt vaak tot een nachtelijk bezoek aan de EHBO. Gelukkig houdt het bloeden vanzelf op en is het riempje daarna vaak zover ingescheurd dat het meteen op de juiste lengte is. Soms echter treedt slecht een lichte inscheuring op, waarna door littekenvorming het riempje erna nog korter wordt.
    Min of meer het omgekeerde van een vernauwde, niet meer terug te schuiven voorhuid is de 'Spaanse Kraag'; hierbij is er ook sprake van een vernauwde voorhuid, is het wèl gelukt om deze over de eikel terug te schuiven, maar lukt het vervolgens niet meer de andere kant uit. De voorhuid blijft dan achter de rand van de eikel klem zitten en zwelt daar vervolgens door de spanning nog wat op zodat-ie muurvast komt te zitten. Dit is nogal pijnlijk en meestal is medisch ingrijpen noodzakelijk om e.e.a. te verhelpen.

  • De erectie.

    1. Impotentie betekent letterlijk 'onvermogen', dus een onvermogen tot geslachtsgemeenschap, bijvoorbeeld door een afwezig zijn van erecties, maar ook als gevolg van een te kortdurende of te slappe erectie. Er is een tijd geweest dat men dacht dat de meeste potentie-stoornissen een gevolg waren van psychische problemen. In een aantal gevallen is dat zeker ook zo, maar er zijn ook een aantal lichamelijke stoornissen die dit kunnen veroorzaken. Bij een vernauwing van de bloedvaten die naar de penis leiden, bijvoorbeeld door 'aderverkalking' op oudere leeftijd, kan het zijn dat er onvoldoende bloed naar de zwellichamen in de penis stroomt tijdens een erectie waardoor de erectie of helemaal niet optreedt, of bijvoorbeeld te slap is. Ook kan het voorkomen dat er teveel bloed uit de zwellichamen 'weglekt', zodat hetzelfde effect optreedt. Soms kunnen ook de zenuwtjes die e.e.a. moeten besturen niet goed functioneren, zoals bij sommige suikerziekte-patiënten. Natuurlijk kan ook door psychische oorzaken impotentie optreden, bijvoorbeeld bij problemen op het werk of in het huwelijk. Ook een infectie of een operatie in dit gebied leidt vaak tot een tijdelijke impotentie, die herstelt zodra e.e.a. weer is genezen.
       
    2. Priapisme. Priapus was de Griekse god van de (mannelijke) vruchtbaarheid en wordt altijd afgebeeld met een enorme penis, meestal in erectie. Priapisme is de medische benaming voor een penis die voortdurend in erectie is. Aangezien dit door de druk in de zwellichamen tot ernstige schade hieraan kan leiden, is dit, in tegenstelling tot wat sommigen denken, geen gewenste situatie. Normaliter kan een penis tot zo'n 6 uur zonder al te veel problemen in erectie blijven, hoewel dit dan al enige tijd ongemakkelijk of zelfs pijnlijk is. Duurt het langer, dan treden beschadigingen van de zwellichamen op, wat uiteindelijk tot blijvende impotentie kan leiden. Priapisme kan worden veroorzaakt door verstopping van de bloedafvoer, bijvoorbeeld bij stollings-stoornissen van het bloed bij sommige ziekten, maar kan ook door injecties in de penis, bijvoorbeeld bij druggebruikers worden uitgelokt.
       
    3. Een kromme penis. In de urologische literatuur heet dit de 'ziekte van Peyronie'. Soms kan door littekenvorming in één van de zwellichamen, bijvoorbeeld na een ongeval, een kromstand van de penis in erectie optreden, doordat het betreffende zwellichaam door het littekentje iets minder elastisch is dan zijn tegenvoeter aan de andere zijde en derhalve tijdens een erectie iets korter blijft. Een dergelijk litteken kan soms ook 'zomaar' ontstaan - de oorzaak is dan onbekend.

  • Peniskanker. Kanker van de penis komt gelukkig niet vaak voor. Het is een ziekte van de oudere leeftijd. Het begint meestal op de eikel of op de voorhuid als een soort 'wrat'. Het kan zich echter in de rest van de penis uitbreiden en uitzaaien naar andere plaatsen in het lichaam. De tumor groeit over het algemeen relatief langzaam. Helaas komt het nogal eens voor bij oudere mannen bij wie tevens sprake is van een vernauwde voorhuid, zodat e.e.a. aanvankelijk niet opvalt. De kanker geeft vaak in het begin weinig klachten, hoewel e.e.a. later pijnlijk kan worden. Vaak is het eerste teken een ontsteking onder de vernauwde voorhuid die maar niet wil overgaan.

Top OMHOOG OMLAAG

Onderzoek

De mogelijkheid tot onderzoek van de penis zijn relatief beperkt.

  • Het lichamelijk onderzoek (bekijken en betasten) van de penis levert meestal al veel informatie op. Er kan gemakkelijk worden vastgesteld of er littekenweefsel in de zwellichamen zit, zoals bij een kromstand, of de voorhuid niet te nauw is, of de uitgang van de plasbuis wijd genoeg is en op de 'juiste' plaats zit en of er sprake is van kanker van de eikel.
     
  • Bloedonderzoek heeft meestal weinig nut, tenzij om de hoogte van het testosteron-gehalte (het mannelijk geslachtshormoon) vast te stellen. Dit kan bijvoorbeeld belangrijk zijn in het geval van impotentie, dat bijvoorbeeld een gevolg kan zijn van een te laag gehalte aan dit hormoon. Deze oorzaak van impotentie komt overigens betrekkelijk zelden voor.
     
  • Urineonderzoek kan belangrijk zijn om een infectie van blaas, c.q. prostaat, c.q. plasbuis vast te stellen. In een aantal gevallen is het echter nodig middels een uitstrijkje materiaal (cellen, bacteriën) uit de plasbuis te verzamelen; met een miniatuur wattenstokje wordt dan kort langs de binnenkant van de plasbuis gestreken, waarna het stokje naar het laboratorium voor een kweekonderzoek wordt opgestuurd. Hiermee is het bijvoorbeeld mogelijk om een infectie met Gonorroe of Chlamydia aan te tonen.
     
  • Bij echografie van de penis wordt met behulp van ultrasoon geluid (dus onhoorbaar) via het mechanisme van de SONAR een beeld gevormd van het inwendige van de penis. Het onderzoek is pijnloos. Via deze techniek is het mogelijk om de penis als het ware op doorsnede te zien en kan bijvoorbeeld de uitbreiding van kanker van de penis worden beoordeeld. Een relatief nieuw onderzoek is het zogenaamde echo-Doppler onderzoek; hierbij kan, ook weer met geluidsgolven, een indruk worden verkregen omtrent de doorgankelijkheid en al of niet goede functie van de bloedvaten in de penis. Dit onderzoek kan van belang zijn in geval van impotentie om te kijken of de bloedtoevoer naar de penis goed is.
     
  • Papaverine-injecties in de zwellichamen van de penis kunnen ook worden toegepast bij het onderzoek naar de oorzaak van impotentie. Indien de bloedtoevoer naar de penis in orde is, dan is het met een dergelijke injectie mogelijk een erectie na te bootsen. Als iemand met impotentie dus op zo'n injectie een goede erectie vertoont is dat een teken dat het probleem waarschijnlijk niet in de bloedvaten is gelegen.

Top OMHOOG

Behandeling

Het is onmogelijk om hier alle mogelijke behandelingsvormen voor verschillende ziekten van de penis te vermelden. Daarom zal worden volstaan met enkele veel voorkomende ziektebeelden.

  • Infecties en vernauwingen.

    1. De behandeling van een infectie is uiteraard afhankelijk van de oorzaak, dus van de soort bacterie die in het spel is. Voor een 'gewone' infectie zijn andere antibiotica (penicilline-achtigen) nodig dan voor een geslachtsziekte als Gonorroe. Tevens dient men zich bij de behandeling af te vragen of de plasbuis als enige is geïnfecteerd, of dat bijvoorbeeld ook een prostaatontsteking moet worden mee behandeld. Ook kan het zijn dat er sprake is van een vernauwing van de uitgang van de plasbuis, zodat, wanneer dat niet operatief wordt verholpen, na een kuur antibiotica de infectie weer snel terugkomt.
       
    2. Dit geldt des te meer voor een ontsteking van de eikel die meestal een gevolg is van een te nauwe voorhuid. In dat geval is een behandeling met antibiotica over het algemeen nutteloos; eerst zal dan de voorhuid moeten worden verwijderd (besnijdenis, Latijn: circumcisie). De penis is heel goed te verdoven, zodat deze ingreep vaak poliklinisch, dus zonder ziekenhuisopname, kan worden uitgevoerd. Alleen het vernauwde stukje voorhuid verwijderen helpt meestal slechts tijdelijk, doordat op de 'las' (waar de hechtingen hebben gezeten) naar verloop van tijd weer een nieuwe vernauwing ontstaat. Overigens is het bij verschillende geloven (Islamieten, Joden) gebruikelijk dat deze ingreep al op jonge leeftijd 'standaard' wordt uitgevoerd; in sommige landen overigens niet al te hygiënisch en in de regel zonder verdoving.
       
    3. Ook bij een 'Spaanse Kraag', waarbij uiteraard tevens sprake is van een vernauwde voorhuid, is een circumcisie de enige echte oplossing. Helaas gebeurt het nogal eens dat patiënten (door schaamte?) laat bij de dokter komen, wanneer e.e.a. al geruime tijd bestaat. Is het aanvankelijk middels allerlei trucjes vaak nog mogelijk de voorhuid weer terug naar boven te schuiven, al na enige uren kan het weefsel zo zijn opgezet zodat dit niet meer gaat en een knipje (onder verdoving) nodig is om e.e.a. weer in het gareel te krijgen.
       
    4. Een ander probleem(pje) waarbij een ingreep eigenlijk de enige goede oplossing is, is het te korte riempje aan de onderkant van de eikel. Vaak scheurt dit, als het te kort is, vanzelf al in tijdens de (eerste) samenleving, zodat het probleem zichzelf oplost ('ontmaagding van de man'). Als dat niet gebeurt, dan kan tot dusdanige pijnklachten tijdens de samenleving leiden dat onder lokale verdoving een knipje en enkele hechtinkjes noodzakelijk zijn om het riempje te verlengen.

  • Impotentie. Ook hier is de behandeling uiteraard weer afhankelijk van de oorzaak.

    1. Als het probleem steekt in de bloedaanvoer naar de zwellichamen van de penis, dan is er nogal eens sprake van vernauwde bloedvaten op meerdere plaatsen in het lichaam. In een deel van de gevallen is het mogelijk om via een operatie goed functionerende bloedvaten van elders op de zwellichamen aan te sluiten en zo weer voor voldoende aanvoer te zorgen; vaak zijn andere bloedvaten echter ook vernauwd, zodat deze ingreep geen oplossing biedt. In die gevallen zou kunnen worden overwogen om een penisprothese te implanteren. Dit is een set van twee kunststof cilindertjes die in de zwellichamen van de penis worden ingezet. Middels een klein pompje dat in de balzak wordt ingenaaid kunnen deze cilinders met een vloeistof uit een kleine ballon die onderin de buik wordt geïmplanteerd worden 'opgeblazen' zodat een erectie optreedt. Dit is uiteraard geen kleine ingreep, die goed moet worden overdacht voordat ertoe wordt overgegaan.
       
    2. Is de oorzaak gelegen in de zenuwvoorziening van de zwellichamen, zodat de 'besturing' van de erectie niet goed functioneert (maar de bloedvaten wel), dan kan soms worden besloten tot injecties in de penis, waardoor een erectie wordt opgewekt, bijvoorbeeld met papaverine. De patiënt zal dan wel moeten leren dit injecteren zelf te doen; van de uroloog kan niet verwacht worden dat hij 's nachts bij de patiënt langs komt. Gelukkig is de zogenaamde zelf-injectie relatief gemakkelijk aan te leren. Na een injectie duurt de erectie gemiddeld 1 tot 2 uur. Er moet wel worden opgepast dat niet teveel van het middel wordt ingespoten, want dan kan de erectie wel eens 6 uur of langer duren; als dat het geval is dan moet terstond worden ingegrepen en een tegenstof worden ingespoten, omdat anders door de langdurige erectie de zwellichamen permanent beschadigd kunnen worden en erectie nooit meer mogelijk is. De injecties dienen uiteraard op de juiste wijze te worden gegeven, waarbij schoon (steriel) met de naalden en de in te spuiten vloeistof dient te worden omgegaan teneinde infecties en beschadiging van de zwellichamen te voorkomen. Door verkeerd gebruik kan bijvoorbeeld een kromstand van de penis optreden, hoewel dat gelukkig zelden voorkomt.
       
    3. Als de oorzaak op het psychische vlak ligt, dan moet uiteraard een andere weg worden bewandeld. In dat geval kan een sexuoloog of maatschappelijk werker wellicht uitkomst bieden. Hoewel ook in deze gevallen een injectie met Papaverine in de penis gewoonlijk tot een adequate erectie leidt, is dit niet de juiste oplossing.

  • Een kromstand van de penis ('Peyronie') is in een aantal gevallen dusdanig, dat daardoor de gemeenschap pijnlijk of zelfs onmogelijk is. In die gevallen is behandeling noodzakelijk. Medicijnen, inclusief injecties, zijn tot nu toe niet effectief gebleken, zodat een operatieve ingreep nodig is. Meestal is er geen duidelijke oorzaak voor de kromstand (zoals een ongeval). In die gevallen kan het noodzakelijk zijn om, alvorens de kromstand te corrigeren, een verdergaande verkromming te voorkomen. Teneinde het zich vormende litteken weefsel tot bedaren te brengen, wordt wel een lage dosering bestraling toegepast. De operatie die hierop volgt bestaat uit het onder narcose aanbrengen van een identiek litteken op de tegenoverliggende zijde van het aangedane zwellichaam, of op het andere zwellichaam, zodat de penis als het ware rechtgetrokken wordt. Dit gebeurt door onderhuids een aantal niet-oplosbare hechtingen aan te leggen, terwijl het effect hiervan meteen wordt gecontroleerd door middels een kunstmatige erectie. Na de operatie is de penis ongeveer een halve centimeter korter, maar wel recht. Een dagopname of korte opname in het ziekenhuis is noodzakelijk.
     
  • Peniskanker. Zoals bij elke vorm van kanker, is het noodzakelijk in een zo vroeg mogelijk stadium in te grijpen en te proberen alle kankercellen te vernietigen. Gelukkig ontstaat de kanker meestal aan het oppervlak van (de eikel van) de penis, zodat dit al snel als een soort wrat zichtbaar is. Helaas komt het nogal eens voor dat de eikel niet goed te zien is door een vernauwing van de voorhuid.
    Als e.e.a. nog heel klein is, en niet is uitgezaaid (bijvoorbeeld naar de lymfeklieren in de lies), dan kan vaak worden volstaan met een relatief kleine ingreep waarbij het tumortje onder narcose uit de penis wordt gesneden; dit kan vaak heel fraai gebeuren met het Laser-apparaat, waarna slechts een klein littekentje overblijft.
    Is de tumor te groot, dan moet helaas in de meeste gevallen (een deel van) de penis worden verwijderd. Na een dergelijke operatie treedt ook bij een gedeeltelijke verwijdering meestal impotentie op; plassen dient vaak zittend te gebeuren. Als de kankercellen reeds zijn uitgezaaid, wat meestal met Röntgenfoto's (CT-scan) kan worden vastgesteld, dan moeten vaak ook de lymfeklieren in de lies worden verwijderd en wordt de operatie uiteraard groter. Gelukkig lukt het in de meeste gevallen wel de kanker te genezen.


 
HOME
© 2002-2014: UROlog.nl
- Public section
Last update: 14 July 2010.